Ruch Światło - Życie DIECEZJA KALISKA

03.09.2010.

Start

Oaza Diecezji Kaliskiej

Temat Roku 2010/2011

"Słuchać Pana"

Znak Roku 2010/2011

Zamów biuletyn
Nazwa Email Zaprenumeruj Wypisz się

Nagłówki RSS

Nowości
Światectwo z rekolekcji - Piotr Świadectwo z rekolekcji - Karol Świadectwo z rekolekcji - Ula DDW 04.09.2010 Ostrów Wlkp. - plan Świadectwo z rekolekcji - Karolina Świadectwo z rekolekcji - Ania i Olek

Gościmy

Dodaj do ulubionych

Światectwo z rekolekcji - Piotr

Na rekolekcje jechaliśmy z wielką radością, nie była to radość Boża, ale ludzka. Od czterech lat nie byliśmy na rekolekcjach, a co się wiąże w naszym przypadku i na urlopie. Pewnie i w tym roku byśmy nie pojechali, ale poproszono nas o posługę animatorską.

Było trochę przygotowań i przeciwności, ale świadomość pozostawienia problemów w domu i zmiany otoczenia była ogromna. Pojechaliśmy.

Byliśmy przygotowani, przynajmniej tak nam się wydawało. Ale im bliżej celu, tym więcej wątpliwości się rodziło. Czy podołamy, pewnie są ludzie bardziej kompetentni. Nie potrafiliśmy zaufać Jezusowi. Zresztą założenie było proste całkowicie oddać się i poświęcić po ludzku wszystkim osobom, które po raz pierwszy pojechały na I stopień Oazy Rodzin.

Szybko jednak zrozumieliśmy, że to nie tak ma wyglądać jak my chcemy i sobie wyobrażamy, że to Jezus jest najważniejszy i to On zmienia serca! Do mnie dotarło to czwartego dnia w Krościenku podczas Eucharystii i przyjęcia Jezusa jako Pana i Zbawiciela. Wtedy się pozmieniało. I nie tylko Jezus działał w sercach uczestników, ale zmieniał moje serce i w konsekwencji życie. Bardzo mocno doświadczyłem na Kleninie miłości Bożej i ludzkiej. Troski Jezusa o każdego z nas. Wyjechałem umocniony, z konkretnymi postanowieniami i zobowiązaniami. Dzięki łasce Bożej trwam w nich mimo wielu pokus pójścia na łatwiznę po skrótach cywilizacyjnych. Skróty takie jednak do niczego dobrego nie prowadzą w moim przypadku do zniewolenia, uzależnienia.

Codzienna modlitwa brewiarzowa to coś dla mnie nowego, co zachwyciło mnie w pełni. Daje mi poczucie jeszcze większej jedności z Bogiem. Modlitwa za uczestników i wszystkie osoby z rekolekcji daje mi poczucie miłości i jedności wspólnoty. Już dziś nie mogę się doczekać na kolejne spotkanie z Bożymi przyjaciółmi podczas Diecezjalnego Dnia Wspólnoty.

Piotr.

Świadectwo z rekolekcji - Karol

Na rekolekcje tegoroczne pojechałem z nadzieją, że czas ofiarowany Panu Bogu nie jest czasem zmarnowanym. Pomimo strasznej burzy atmosferycznej jaka panowała nie cofnęliśmy się w dotarciu do Górki Klasztornej, gdzie króluje Matka Boża Górecka. Doświadczenia poprzednich rekolekcji pokazywały, że jest to czas łaski i błogosławieństwa ze strony Pana Boga. Czas w którym On Sam przychodzi do nas i leczy nasze poranione serca i uzdrawia nasze relacje. Tak rzeczywiście było. Codzienne zabieganie, brak czasu, aby ze sobą pobyć, porozmawiać i wysłuchać siebie sprawia, że oddalamy się od siebie, coraz mniej się znamy a jeden dla drugiego staje się ciężarem. Tutaj było zupełnie odwrotnie. Mogliśmy być razem ja i moja żona i nasze dzieci. Dzień był tak zaplanowany, aby był czas na modlitwę, spotkanie w grupie i bycie razem, czas dla Całej Rodziny.

Bardzo ważnym doświadczeniem był dla mnie poranny namiot spotkania. Pan przychodził do mnie i karmił mnie swoim słowem, wlewając wiarę nadzieję w moje serce i czyniąc to z taką miłością, jakbym był kimś ważnym i wyjątkowym, o kim się nigdy nie zapomina. Po raz kolejny mogłem doświadczyć, że On stale jest przy mnie, myśli o mnie i bardzo mnie kocha.

Kolejnym doświadczeniem było spotkanie w grupie, dzielenie się naszym doświadczeniem wiary. Bardzo ważne były dla mnie świadectwa ludzi, które mówiły o zawierzeniu Panu Bogu i odczytywaniu Jego woli. Tak mocno to do mnie dotarło, że to On – Bóg musi autentycznie stać na pierwszym miejscu mojego życia i całkowicie bez lęku mogę mu zaufać, aby zobaczyć, że On sam mnie najlepiej prowadzi i wie czego mi najbardziej potrzeba. Zrozumiałem że nie mogę zaczynać dnia bez spotkania się z moim Panem. Wtedy odkrywam, że nie moje plany są najważniejsze, ale pełnienie Jego woli jest najpiękniejsze i daje mi najwięcej radości.

Doświadczenie grupy to doświadczenie wspólnoty ludzi z którymi jestem razem. Jest nas wielu i pomimo naszej inności i oryginalności stajemy się dla siebie bogactwem Bożej Miłości.

Bardzo szczególną osobą był dla mnie ksiądz Piotr, który przewodniczył naszej wspólnocie. Jego niezwykła duchowość małżeńska otwierała mi oczy na mojego współmałżonka, ukazując jak mam go kochać i akceptować w jego inności a jednocześnie odkrywając w nim bogactwo i piękno, które może mnie rozwijać i czynić odpowiedzialnym za mojego współmałżonka i Rodzinę.

Jestem Panu Bogu bardzo wdzięczny za ten czas w którym pozwolił nam zbliżyć się do siebie, bardziej się pokochać i doświadczyć Jego Miłości

Karol

Świadectwo z rekolekcji - Ula

W minione wakacje byliśmy na rodzinnych rekolekcjach w Górce Klasztornej. Urzekła nas cisza i delikatność tego miejsca.

Przeżyłam tam spotkanie z dwiema kobietami, które są już po drugiej stronie naszej rzeczywistości: siostrą Jadwigą Skudro i św. Joanną Berettą Mollą.

Poprzez relacje filmowe i spotkanie z relikwiami stały mi się bliższe i wiem, że mogą być orędowniczkami w trudnych sprawach. Siostra Jadwiga obiecała, że nie da nam spokoju w szerzeniu ewangelii, czuje właśnie takie przynaglenie by świadczyć o Jezusie i Jego miłości. Wiem, że mamy Jej wsparcie, bo obiecała nam swoją pomoc, gdy Bóg weźmie Ją do siebie.

Najpiękniejszą chwilą rozpoczynającą dzień było spotkanie ze słowem Bożym w obliczu Najświętszego Sakramentu i słowa, które umacniały nas przez cały dzień.

Rekolekcje pozwoliły mi doświadczyć ogromnej mocy wspólnoty, która zdąża w jednym kierunku, mocy wspólnej modlitwy, i wspólnego radowania się w Duchu św.

Ta niesamowita różnorodność przeżywania sakramentu małżeństwa i jednocześnie odrębności każdego małżeństwa, zawsze jest dla mnie zadziwieniem i chwałą na cześć Boga Stwórcy.

Ula

DDW 04.09.2010 Ostrów Wlkp. - plan

04.09.2010 Ostrów Wlkp.

Diecezjalny Dzień Wspólnoty

Parafia pw. Św. Antoniego

PLAN Spotkania

10.00 zawiązanie wspólnoty- prezentacja poszczególnych grup

w formie raportu i piosenki

11.00 świadectwa

11.30 przygotowanie do Eucharystii

12.00 Eucharystia

13.30 adoracja

14.00 agapa

15.30 zakończenie Dnia Wspólnoty

Świadectwo z rekolekcji - Karolina

Mam na imię Karolina i w te wakacje pojechałam na moją pierwszą Oazę - I* Oazy Nowego Życia w Zasadnem. Pojechałam tam tak naprawdę z gotowym na siebie planem. Zaplanowałam sobie, jak to będzie: będę przeżywać to, to i tamto. Nie dopuszczałam do tej rzeczywistości Pana Boga - najważniejszego Powodu owego wyjazdu. W tym całym zapędzie zapomniałam, że są to rekolekcje, które powinny być przeżyte z Bogiem, a nie "zaliczenie stopnia".

Oczywiście (i na szczęście) moje plany się nie powiodły. Przez pierwsze dni w czasie Tajemnic Radosnych przeżywałam czas pustyni. Cisza i kompletna pustka serca. Czwartego dnia jechaliśmy do Krościenka na Liturgię Światła i Wody z czym wiązało się przyjęcie Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela. To była niedziela. Rano wstałam z myślą, że chyba Go nie przyjmę, że nie jestem gotowa, a nie chciałam tego robić tylko dlatego, że wszyscy inni to robili, chciałam to zrobić naprawdę świadomie. W Krościenku miałam okazję się wyspowiadać i porozmawiać z księdzem. W między czasie dużo myślałam o tym, co będzie działo się wieczorem... Ksiądz Maciej Krulak wygłosił dla nas konferencję, która uświadomiła mi, że przyjmę Chrystusa. Nadszedł czas Liturgii. Nagle słowa, które usłyszałam poruszyły moje serce i... zapragnęłam Go przyjąć. Tak tez zrobiłam. szczególnym momentem był dla mnie moment Komunii Świętej.

Jestem osobą niepełnosprawną i potrzebuję pomocy, np. podania ręki na krzywym terenie. Liturgia odbywała sie w Wieczerniku, gdzie także potrzebowałam pomocy, każdy mój ruch groził upadkiem. Do przyjęcia Chrystusa w hostii zaprowadziła mnie przyjaciółka. W pewnym momencie zaczęłam płakać, bo uświadomiłam sobie, że zostałam przez Pana obdarowana krzyżem - moją chorobą. Wcześniej myślałam, że jestem ciężarem dla uczestników mojej Oazy, teraz jednak wiem, że tylko mi się tak wydawało.

Nadeszły Tajemnice Bolesne. Pan Bóg dał mi niespodziankę - niezwykłe nabożeństwa, na których dostępowałam niesamowitych łask. Moje serce poruszyło się dogłębnie. Zrozumiałam, że chcę oddać Chrystusowi moje życie.

Bardzo bałam się wrócić do domu, ponieważ wiedziałam, że codzienność jest trudna. Poprosiłam jednak Pana o siły i... dostałam je.

Te rekolekcje pozwoliły mi zrozumieć istotę przyjaźni. Zarówno z Bogiem jak i z drugim człowiekiem. Dzięki nim wiem też, że będąc chora wcale nie muszę być ciężarem dla innych, przeciwnie, mogę też dawać innym." Więcej radości jest w dawaniu aniżeli w braniu".

(Dz 20,35) W czasie tych piętnastu dni uświadomiłam sobie (szczególnie po wizycie w Krościenku), że w Ruchu Światło-Życie jest moje serce, i że chcę kontynuować formację, tutaj chcę działać. Był to czas nabrania BEZGRANICZNEGO zaufania do Boga i wyzwolenia poprzez podpisanie Krucjaty wyzwolenia Człowieka.

Za tych wszystkich ludzi, za wspaniały, owocny czas chwała Panu!

Świadectwo z rekolekcji - Ania i Olek

Anna i Aleksander 12 lat po ślubie 2 córki Wieruszów.

Na rekolekcje II ST. chcieliśmy jechać już zaraz po I (mieliśmy takie pragnienie odkrywania Pana Boga). Pan postawił nam na drodze Warcino. Pojechaliśmy z wielkim pragnieniem doświadczenia, odkrywania Pana Boga, tak też się stało. Każdy dzień przynosił nowe doświadczenia, poznaliśmy wspaniałych ludzi, którzy pokazywali nam drogę do Boga, szczególnie nasza para prowadząca Anna i Piotr Borowiec którzy mając wielki dar od Pana Boga zaufali mu bezgranicznie, zostawiając swój dom i zaczęli służyć innym zakładają fundacje Famillia.

Pan doświadczał nas codziennie na różne sposoby, pokazując nam że każdy z nas ma w życiu jakieś powołanie, które powinniśmy starać się odkrywać. W szóstym dniu rekolekcji przeżywaliśmy post i czas wyjścia na pustynię, gdzie mogliśmy w skupieniu doświadczać działania i odkrywania Pana Boga i podziwiać to co jest wokół nas czego na co dzień nie zauważamy. Było wielkim doświadczeniem dla nas wyjście w nocy tak jak jest napisane na kartach Pisma Św., jak przeżywali to przed wiekami, przejście przez Morze Czerwone, które odbyło się w skupieniu i rozmodleniu jednym z punktów tego wyjścia było odnowienie Chrztu Św., po kilku godzinnym, nocnym marszu zakończyliśmy to Mszą rezurekcyjną. Na dniu wspólnoty mówiliśmy świadectwo na temat krucjaty, było to jedyne świadectwo na temat KWC z pośród 5 wspólnot.

Po raz pierwszy doświadczyliśmy moc wspólnoty na rekolekcjach, wszystkie małżeństwa bardzo się zżyły nawet zaprzyjaźniły, byliśmy jak jedna wielka rodzina.

Codziennie dziękujemy Panu za wszystkie osoby, które postawił na naszej drodze w czasie tych rekolekcji.

Chwała Panu

Zdjęcia, informacje i świadectwa uczestników rekolekcji!

Diakonia Komunikowania Społecznego zachęca do przesyłania zdjęć, świadectw i relacji z wakacyjnych rekolekcji młodzieżowych, rodzinnych, tematycznych i formacyjnych. Czekamy na zdjęcia z Kamienicy i Zasadne oraz na materiały z rekolekcji, które odbyły się w innych diecezjach. Dziękujemy za zdjęcia przekazane przez rodziny z rekolekcji ONŻ na Kleninie - niebawem umieścimy galerię zdjęć.

Materiały wysyłajcie na: Ten adres e-mail jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć

Zobacz też…

RDW Rejonu Południowego

«« start « poprz. 1 2 3 nast. » koniec »»

Pozycje :: 1 - 8 z 20